Poniżej znajdziesz cytaty z rozdziału Bhagawad-gita z największego duchowego eposu świata Mahabharata – wydawnictwo PURANA:

 

Mądry człowiek nie lamentuje nad żywym lub umarłym. s.494

 

Jesteśmy wiecznymi duszami, które przenoszą się z ciała do ciała. Nawet w tym życiu możemy zaobserwować, jak zmieniają się nasze ciała, mimo iż pozostajemy tymi samymi osobami. Tak samo, gdy przychodzi śmierć, rodzimy się w nowym ciele. Zmiany te nie wprawiają w zakłopotanie osoby, która zapanowała nad swymi zmysłami. s.494

 

Synu Kunti, szczęście i nieszczęście przychodzą i odchodzą nieustannie niczym pory roku. Są one jedynie wytworami zmysłów, Bharato, i należy tolerować je bez niepokoju. Osoba, która zachowuje spokój w każdej sytuacji, jest w stanie uwolnić się od wszelkiego cierpienia. Wielcy mędrcy, którzy poznali prawdę, dzięki obserwacji doszli do wniosku, że dusza i duchowa rzeczywistość nie zmieniają się, a tymczasowe ciało materialne nie ma ostatecznie nic wspólnego z prawdą. Dusza przenika ciało i jest niezniszczalna. Nikt nie potrafi unicestwić niezmierzonej i wiecznej duszy, lecz ciało bez wątpienia musi zginąć. s.494

 

Ten, kto myśli, że żywa istota zabija, jak i ten, kto myśli, że jest zabijana, jest w błędzie, gdyż dusza nie może zabić ani być zabitą. Dusza nigdy nie rodzi się ani nie umiera; nigdy nie zostaje stworzona. Jest ona nienarodzona i wieczna; nie ginie, gdy zabijane jest ciało. Wiedząc to, nie będziesz uważał, że przyczyniłeś do czyjejś śmierci. Gdy jedno ciało umiera, dusza przyjmuje następne, tak jak człowiek wyrzuca stare ubrania i zakłada nowe. s.494

 

Nie ma takiej broni, czy będzie to ogień, wiatr, czy woda, która mogłaby zniszczyć duszę. Dusza jest niezmienna i nieprzenikalna dla jakichkolwiek elementów materialnych. Jest ona określona w pismach wedyjskich jako niewidoczna, niepojęta i niezmienna. Ciało jest jedynie zewnętrznym odzieniem niezniszczalnej duszy. s.494

 

Nawet, jeśli uważasz, że osoba nie jest różna od ciała i tak nie masz powodu do rozpaczy. Ciało jest materią, a rzeczy materialne są zawsze tworzone i niszczone. Mądry człowiek nie rozpacza z powodu nieuniknionych zmian, jakie zachodzą w miarę upływu czasu. Bez względu na to, co myślisz, upływ czasu jest nieunikniony. Po narodzinach przychodzi śmierć, a po śmierci ponownie narodziny. Wykonuj swoje obowiązki i nie rozpaczaj. I tak nie zmienisz działania czasu, który ostatecznie przyniesie każdemu śmierć. s.495

 

Nawet osoby, którym znane są wszelkie opisy duszy, nie są w stanie jej zrozumieć. s.495

 

Walcz, gdyż jest to twoim obowiązkiem i nie myśl o szczęściu i cierpieniu, stratach czy zysku, zwycięstwie czy przegranej. Działając z taką świadomością, nigdy nie popełnisz grzechu. s.495

 

Uwolnij się od wszelkich dualizmów, takich jak szczęście i nieszczęście. Bądź utwierdzony w sobie i porzuć troskę o zysk i bezpieczeństwo. s. 496

 

Największy cel w życiu można osiągnąć przez działanie bez przywiązania do owoców pracy – działanie dla samego wykonywania obowiązku. W ten sposób staniesz się joginem nieprzywiązanym do powodzenia czy niepowodzenia w swoim działaniu. s.496

 

Ardżuna zapytał: Jak można rozpoznać człowieka o duchowej świadomości, Kryszno? Jakie są jego cechy?. Partho, osoba taka nie jest zainteresowana przyjemnościami zmysłowymi. Jest ona zawsze zadowolona z siebie. Żadne nieszczęścia nie są w stanie jej zaniepokoić ani żadnego rodzaju szczęście materialne. Jest ona pozbawiona wszelkich przywiązań, obaw i wolna od gniewu oraz zawsze znajduje się poza wpływem dualizmów tego świata. Całkowicie panuje nad swoimi zmysłami, nawet jeśli jeszcze czasami pojawi się w jej umyśle jakieś pragnienie. Jej umysł skupiony jest na Najwyższym i jest zawsze spokojny. Nie rozmyśla ona nad obiektami przyjemności zmysłowych, które mogą zwieść umysł nawet doświadczonego jogina, i w ten sposób nie wikła się w życie materialne. Dzięki takiemu panowaniu nad zmysłami jej inteligencja jest nieporuszona i osoba taka zachowuje spokój. Ardżuno, człowiek, który nie panuje nad swoimi zmysłami, nie może być spokojny – jak więc miałby być szczęśliwy?. s.496